ميخهايى كه آن را ببندد . سپس آسمان پايين را به وسيلهء كواكب و نور ستارگان درخشنده زينت بخشيد و چراغى روشنىبخش و ماهى نورافشان در آن به جريان انداخت ، در مدارى متحرّك و سقفى گردان و صفحه‌اى جنبنده . شرح و تفسير نقش طوفانها در آغاز آفرينش اين بخش از كلام مولا - همان گونه كه قبلا اشاره شد - ادامه و تكميل بخش سابق است . باز در اين جا نخست به سراغ فهم تعبيرات بسيار دقيق و عميقى كه در كلام حضرت آمده است - بدون هيچ گونه پيشداورى - مىرويم ، سپس در بارهء چگونگى انطباق آن بر نظرات دانشمندان امروز ، در مسألهء آفرينش جهان سخن مىگوييم . مولا در اين بخش از كلامش ، به چند مرحله اشاره مىفرمايد : نخست اين كه مىگويد : « خداوند سبحان باد و طوفان ديگرى ايجاد فرمود ( كه داراى چهار ويژگى بود كه آن را از باد و طوفانهاى معمولى كرهء زمين ما جدا مىكند ) بادى نازا بود » ( ثمّ انشأ سبحانه ريحا اعتقم « 1 » مهبّها « 2 » ) نه ابرى بود كه به هم پيوندش دهد و باران ببارد و نه گلى كه آن را بارور سازد . « بادى كه همراه و ملازم

--> ( 1 ) « اعتقم » از مادّهء « عقم » ( بر وزن قفل ) به معناى خشكى مانع از قبول اثر است و « عقيم » به زنى گفته مىشود كه نازاست و نظفهء مرد را نمىپذيرد و به معناى ضيق و تنگى نيز آمده است ( مفردات ، لسان العرب و مقاييس اللغة ) . ( 2 ) « مهبّ » از مادّهء « هبوب » ( بر وزن سجود ) به معناى بيدار شدن و به حركت در آمدن شمشير و به طور كلّى ، به هيجان در آمدن است از اين رو بر وزش باد هم اطلاق مىشود .